از فلسفه به سیاست و دُرِّ غلطان شهادت

پیش از تکیه بر کرسی ریاست مجلس چندان در چشم ها نبود .اما وقتی نطق های سنگین پیش از دستور را از روی نوشته‌های ازپیش تامل شده با استفاده از واژه های پرطنین فلسفی می خواند، طلوع فلسفه را در سپهر سیاست می‌شد دید. شهید علی لاریجانی مهندسی بود که از عالم حساب و هندسه به فلسفه روی آورده بود.او چنین کاری را به تاثیر از فیلسوفِ شهید مرتضی مطهری_سپس پدر همسرش- صورت داده بود. از فلسفه که به سیاست روی آورد باز هم تاثیر استاد مطهری را دراو میشد دید.فیلسوفان دو دسته اند دسته ای که در عنبیق ذهن خود گیر افتاده اند چنان در جهان انتزاع غرق اند که گویی دربرج عاجی نشسته تنها مُثُل افلاطون را نگاه می کنند.برای این دسته هرچه بر جهانِ جزئی‌ها، جهانِ سنگ‌ها و چوب‌ها بگذرد گو بگذرد غمی نیست.دسته دوم اما رنج عبور از انتزاع به انضمام را برخود هموار می کنند ،دغدغه پوست وگوشت و خون ادمیان را نیزدارند. برای دسته دوم مهم است که تدبیر معاش و معاد مردم در دست چه کسی است. در جهان سیاست ،سیاست ورزانِ تشنه قدرت به آسانی آبنبات را دُرِّ غلطان جای می زنند، ملتی را مدتی با هیچ سرگرم می کنند. روشنفکرانِ از خود بیگانه سمِّ سکولاریزم را درزرورق می پیچیند با طعم سیاست به جای معرفت به خورد جوانان می دهند.
شهید لاریجانی در دسته دوم جای داشت. چه آن زمان که برجام را_ به گفته مخالفان_در بیست دقیقه تصویب کرد وچه آن زمان که در وصف برجام گفت دُرِّغلطان دادیم آبنبات گرفتیم، عقلانیت را در کار سیاست می کرد. مهندسِ فلسفه خوانده ما تلخ و شیرین سیاست را تجربه کرد اما با پشتوانه ای از معرفت دینی و فلسفی عمیق که البته در تربیت خانوادگی او هم ریشه داشت، توانست از تلخی‌های سیاست با کرامت عبور کند و در دام چرب و شیرین آن نیز گرفتار نیاید.
طلوع فلسفه در سپهر سیاست بیش از این نپایید روش ها و راه‌ها امّا باقی می ماند. 
شگفت اینکه در سیاست هم به رغم هوش و فراست می توان نجیب بود.
شربت شهادت گوارایش باد.

دکتر محمد علی عبداللهی 
عضو هیات علمی دانشگاه تهران، دانشکدگان فارابی، دانشکده الهیات