مردم و متولیان تماشاچی

امروز، بیش از یکماه است که مردم در زیر انواع حملات رژیم جنایتکار آمریکایی_ صهیونی، در کوچه و میدان و خیابان پای کار این نظام ایستاده اند و البته تا هر وقت که لازم باشد؛ با افتخار خواهد ماند. 
اما واژه مردم را بدون اقتضائات و لوازم آن نباید تفسیر کرد. 
قطعا مردم از ابتدای جنگ رمضان، از باب ضرورتی مهم به خیابان آمده اند؛ اما آیا قرار است ادارات و سازمان و مجموعه‌ های مختلف _مخصوصا فرهنگی_ که با پول همین مردم، ارتزاق کرده و می کنند؛ کماکان بنشینند و نظاره گر باشند که این مردم تمام بار را به دوش بکشند. 
مردم در خیابان آمدند تا کار ناتمام مجموعه های متولی را هم گوشزد کنند؛ نه اینکه بعد از یکماه، این مجموعه های دولتی کماکان در سکوی تماشاچیان بایستند و مردم را تحسین کنند. 
تحسین مردم بس است! حالا وقت آن است که شما نیز زیرساخت های لازم برای کارهای فرهنگی در سطح خیابان ها را در سطح کلان افزون کنید. 
احسنت احسنت گفتن به این مردم پس از یکماه، بس است.
شما هم بلند شوید و با ظرفیت ها و امکانات مجموعه های خود، مانند و همراه همین مردم، دست به اقدامات تبیینی در سطح خیابان ها زنید و پشتوانه همین مردم باشید.

محمدحسن احمدی
عضو هیأت علمی دانشکده الهیات دانشکدگان فارابی دانشگاه تهران