رستاخیزِخیابان، عنایت الهی و دو هشدار

بیش از یک ماه است که مردم ایران شبها در حمایت از نظام خود درخیابان اند.رهبر شهید،به فراست وبصیرت این کار را بعثتِ ملت نام نهاده آن را پیش بینی کرده بود. شهادت آن یار سفرکرده _ دوصد البته _ در این رستاخیز اثر داشت وهمچنان هم دارد. 
پدیده حضور مردم در خیابان از چشم اندازهای گونه گونی سزاوار کاویدن است. پس از این لابُد اهل فکر، الهیدانان ، جامعه شناسان و روانشناسان درباب آن نظر خواهند داد.
از نگاه الهیاتی رستاخیز مردم هم نتایج تکوینی دارد و هم نتایج تشریعی . بر اساس آموزه های قران کریم یکی از سنت های الهی که درجهانِ هستی ساری وجاری است "عنایت الهی" است. وقتی جمع وجماعتی اراده وخواست واحدی را به نمایش بگذارند دست عنایت الهی نیز با آنها است.این هم صورتی از توحید است. جلوه ای از کلمه الله که مظهر توحید است و درعین حال همه صفت های جلال وجمال الهی را در خود جمع دارد.کلمه الله در خیابان تجلّی کرده است. دو مفهوم "توحید"  و " تجلّی" جزو آن دسته از مفاهیم دینی پرمحتوا یند که درجای خودباید درباب انها سخن گفت. مقصود اینکه رستاخیز مردم مصداق عنایت الهی است که در این زمانه سرنوشت ساز، در خیابان تجلی کرده است. 
 در باب رستاخیز مردم عزیز ، براساس مشاهدات خود ، مایلم به دو نکته ی معطوف به آینده که از جنس هشدار است اشاره کنم: 
۱. در میان مردمی که این شبها به خیابان می آیند حضور کودکان ، نونهالان و نوجوانان چشمگیر است.این جمعِ عزیز که به اقتضای سن وسال در زمانِ حال زندگی می کنند، غم گذشته وآینده ندارند ، سرشار از شور وشوق اند . حضور انان به اجتماع مردم طراوتی خاص داده است.تا اینجای کار با امری ایجابی وبسامان روبروییم. آنچه به غایت ، امّا، انسان را نگران می کند آینده مبهم ونامعلوم این آینده سازان است. دیر یا زود همین کودکانِ معصوم دردام شبکه های اجتماعی از نوع اینستا گرام،تلگرام و ده ها سکوی جذاب دیگر گرفتار می آیند. چه برنامه ای برای تربیت وتعلیم اینها وجود دارد ؟ کجا وچه کسی به آینده اینان فکر می کند ؟  اموزش وپروش ؟ حوزه علمیه؟ دانشگاه؟ وزارت ارشاد ؟ صدا وسیما؟ . به من بگویید کجا. هیچ جا. این اعترافها چه غم انگیز اما واقعی است. 
۲. در اجتماع شبانه مردم، جوانان ۱۷ تا ۲۵ سال ( به تقریب)،کم شمارند.اینان کجایند؟ چرا در رستاخیز مردم حضور ندارند؟ آیا کسی به فردای جنگ و سرنوشت خیلِ جوانان خاموشِ غایب فکر می کند؟ گمان نمی کنم. فردای جنگ مهمتر از اکنون آن است. امیدوارم من اشتباه کنم.شهود حسی من اشتباه کند. امرِواقع نه چنان باشد که به نظر می رسد.

محمدعلی عبدالهی
عضو هیأت علمی دانشکده الهیات دانشکدگان فارابی دانشگاه تهران.