مرز «واقعیت تا شایعه» در جنگ‌های سایبر پایه

عموماً کشورهای درگیر در منازعات و جنگ‌های متنوع امروزین که درگیر دوران بعد از جنگ‌های جهانی اول و دوم‌اند مانند: "جنگ‌های معلق" و "جنگهای سایه بار" و نوپدید هزاره سوم که غالباً جنگ‌های "سایبر پایه"و "جنگ‌های آنی و موجی" یعنی جنگ‌هایی که بر "گرده امواج" و "دنیای مجازی" سوارند و در این نوع جنگ‌ها "پنجره‌های تهاجمی" جای "خاکریز" و"مرز" و "رزم تن به تن" و "تانک و گردان و گروهان و دسته"، نشسته است ...
در این جنگهای جدید، کشورهای مورد هجوم مانند ایران کم کم بعد از حملات نخست و آسیب های اولیه یاد می گیرند که:
 از، شیوه های جدید "رصد" و "رزم "و"خشم" و "جنگ و یورش" و"حمله و فریب" و" ضربه به دشمن" استفاده کنند.
لذا:
"سکوت حفاظتی"
"نقطه زنی هدفمند"
مخفی کردن "مهره ها و مردان کلیدی"
ارائه "شهود تحلیلگری"
ارائه" اطلاعات جوار"
تمرین "مارپیچ سکوت"
سردر گم کردن دشمن در "مرز میدان وبیان"
عَرضه "حبابهای اطلاعاتی"
ایجاد" ابهام خبری "
گشودن" پنجره های تهاجمی" جدید
"غافلگیری ابزاری"
رونمایی "توان های پنهان"
و بدست گرفتن "میدان
درتواتر زمان وآسمان "
و "کاهش خطاهای اطلاعاتی"
و شگردهای دیگر می پردازند
مضافاً اینکه:
از ان طرف نیز دشمن:
بخوبی به این امور و ترفندها واقف و برای تحریک جبهه خودی ، دست به شایعه می زند تا "بذر موریانه تردید را بر ساقه ذهن مردم و مسئولین بپاشد"
و مترصد نَشتی اطلاعات توسط، ساده لوحان و بی‌خردان و آدم‌های احساسی، در خصوص افراد و مهره‌ها و مکان‌ها و توان‌های نهان و پنهان می ماند تا " ضربات مرگبار "خود را وارد کند....این خود نوعی جنگ ترکیبی است متشکل از 
Bio. Social. Psycho- War
یعنی جنگ بیولوژیکی اجتماعی و روانی
ایرانی ها ثابت کردند که از "مشت باز به مشت بسته "سریع طی مسیر می کنند و تهدید را به فرصت بدل می کنند.
لذا:
کتمان اطلاعاتی و سکوت خبری ای که ما توسط رسانه و میدان شاهدیم در این راستاست تا "خودی ، گرای دشمن" نشود.

حسین خنیفر
دانشگاه تهران
فروردین ۱۴۰۵